|
همه ی انسان ها به پیشرفت و ترقّی کردن علاقه مند هستند. بدیهی است پس از پایان جنگ ، ایران اسلامی سعی دارد تا در مسیر توسعه و رشد خود حرکتی ملموس داشته باشد. شاید فقط انرژی گذاشتن و هدر دادن مایه های اقتصادی و هزینه کردن نخبه گان کشور که بتواند ما را در به اصل پیشرفت برساند امری شتابزده باشد و باید به خودمان فرصتی بدهیم تا بتوانیم بر اساس یک برنامه ی مدون به اصولی ثابت در امر توسعه یافتگی برسیم. اندیشمندان علم و توسعه و عقلانیت معتقدند که اگر یک کشور در حال توسعه یا جهان سومی بخواهد و تصمیم بگیرد که متحول شود و پیشرفت کند در چار چوب واقعیت ها و نظریه های موجود جهانی دو رهیافت قابل تصور و اجرا پیشرو دارد که عبارتند از : 1- رهیافت جامعه محور 2- رهیافت نخبگان محور در هر صورت باید بر اساس شرایطی مدون تحول پیشرفت شکل گیرد.تاریخ دوم قرن اخیر ایران نشان داده است که ایرانیان در سطوح مدیریتی و روشنفکری شکل" تشخیص موقعیت وضعیت "خود را همواره داشته اندو بر همین اساس هنوز آنگونه که باید بر اساس استعدادهای موجود نتوانسته اند به پیشرفت های متناسب با خود به نقطه ی مثبتی برسند. اکنون فعالیت ها و حرکت های همه گیری در عرصه های مختلف آغاز شده است. در عرصه ی سیاسی این آغاز با حضور در کنفرانس های بین المللی در عرصه های اقتصادی ، در مقوله های فرهنگ و هنر و اندیشه ، در عرصه ی چاپ مقاله و هماهنگی و تطابق روز ...در حال شکل گیری است. شاید سر منشأ این تمام باورها را بتوان در مسأله ی هسته ای پیدا کرد چرا که حرکت به سوی ایده آل های هسته ای و رساندن ایران امروز به ایران هسته ای در آینده ای نه چندان دور باعث شد که در عرصه های بین المللی باورهای ایران اسلامی را بپذیرند . اکنون به طور قطع چالش های فراوانی بر سر راه توسعه یافتگی به وجود خواهد آمد که باید با هوشیاری و دقت عمل وارد عرصه ی کارزار شد.
+ نوشته شده در چهارشنبه هشتم اسفند 1386ساعت توسط مریم و فوژان
|
|
درباره وبلاگ  این وبلاگ در مورد پرسش مهر سال 1386 میباشد.
|
